Contentement #5: December

December... 

Tussen alle feestgedruis en geregel en geplan (is dat wel een woord?), blijft er ook nog ruimte voor lekker genieten van kleine dingen. Ik zou bijna 'gelukkig' zeggen, maar dan lijkt het alsof ik van deze periode op zich niet kan genieten, en dat doe ik eigenlijk wel! 

Anyway, tijd voor nog eens wat contentement, dus! En alleen al het feit dat ik nog eens een lijstje kan maken, maakt me al een beetje blij. U weze gewaarschuwd 😉

December begon met de vijfde verjaardag van Zoonlief. Over zijn feestje, vertelde ik al. Maar ik vertelde nog niet dat de dagen nadien regelmatig vriendjes en vriendinnetjes op school verschenen met hun zelfgemaakte heldenmaskers. De trots en blijdschap in de ogen van Zoonlief bij het zien van al dat schoons, zomaar gewoon op de speelplaats, maakten mijn eigen contentementje alleen maar groter!

De Goedheiligman, aka De Sint, zorgde ook voor heel wat hartenhuppeltjes dit jaar.

Zo was Dochterlief er rotsvast van overtuigd dat de Sint, die ze in de supermarkt tegen kwam, 'maar' een hulp-Sint was. Op de vraag hoe ze dat zo zeker wist, antwoordde ze "Omdat hij anders priet dan de echte".

Vervolgens bracht die oude rakker een dvd om de dansjes van K3 aan te leren. Dochterlief springt sindsdien vol overtuiging de living rond, in navolging van de K3-tjes. En elke keer, maar dan ook élke keer, wanneer die meisjes op de dvd vragen "Jullie worden toch nog niet moe?", antwoordt ze luidkeels "Jawél!!!".

Op één van de laatste dagen voor de vakantie, liep het hele ochtendtafereel ten huize van weer eens een klein beetje in het honderd. Voor de zoveelste keer instrueerde ik Dochterlief om een béétje voort te doen, met de woorden "Doe nu alsjeblief je jas en schoenen aan, en nú graag, want ik begin mijn geduld te verliezen." Waarop Zoonlief met een bedenkelijke blik reageerde, "Da's niet erg, hoor, mams! Als je je geduld verliest, ga ik het wel voor je zoeken."

De twee oudsten zaten al een hele tijd gezellig samen te spelen met de Playmobil. Toen ik even ging piepen om te zien wat ze juist aan het doen waren, bleken ze een babyborrel voor Jezus georganiseerd te hebben aan de kerststal.

Even later ontstond er een kleine discussie over Jezus. Zoonlief vond het om één of andere reden maar een enge figuur, daar in dat kribbeke. Waarop Dochterlief in het afgemeten Nederlands reageerde met "Maar Jezus is een vriendelijk man, hoor."

Dochterlief en Zoonlief maakten zich samen klaar in de badkamer voor het eerste kerstfeest. Zij in een glitterkleedje, hij in een 'deftig' hemd mét zelfgekozen das. Zegt Zoonlief plots, het geheel overpeinzend, "Goh, zus, kijk. Wij zijn zo mooi samen, wij gaan precies trouwen".

En intussen groeit Babylief, die eigenlijk al lang een flinke peuter is geworden, maar voort. Sinds enkele dagen stapt ze, weliswaar in een nog wankel evenwicht, met een dronkenmanswaggel, maar zonder verdere hulp van grote- of kleinemensenhanden, stoelen, keukenkasten, speelgoed of zetels. En wanneer haar grote zus de K3-dansjes instudeert, staat dat kleine peutertje ernaast, vol trots, met haar pamperpoepeke te schudden... *smelt*

En dan nog een klein blog-contentementje als afsluiter... Bij de publicatie had ik het helemaal niet in de gaten, maar het vorige bericht was het vijftigste op deze blog! In vergelijking met andere blogs stelt dat weinig voor. Maar stiekem ben ik er wel blij mee! Toen ik vorig jaar begon te bloggen, had ik zelfs niet gedacht dat ik het zou kunnen volhouden, naast alle andere bezigheden. En kijk nu, nummer 51 is een feit, hoera 😊

Contentement #3: Zogezegd

Is het niet nog eens tijd voor wat Contentement?

Hier en daar liet ik u al eens mee genieten van de dingen waar ik vrolijk van kan worden. Uitspraken van Dochterlief en Zoonlief komen daar heel zeker ook vaak voor in aanmerking. Die kinderlogica! Die levensbelangrijke vraagstukken! Die versprekingen, die toch vol overtuiging uit die mondjes komen gerold! Zo grappig, zo schattig, zo fascinerend!

Hieronder geef ik dus graag een bloemlezing. Een 'best of' van de afgelopen tijd.
Veel leesplezier! Hopelijk kan ik iemand zo besmetten met wat contentement :-)

Ik ga bij de kapper zaterdag een voetbalkapstok vragen! (Of was het kapsel?)

Amai, die brandweer heeft een grote mega-Toby! (Of was het megafoon?)

Kindjes die zonder te kijken de straat oversteken, zijn echt zo dom als een meeuw...

Kom, kinders, we gaan opruimen.

Waarom? Komt de poetsvrouw morgen?

Als een kaka nog in de buik zit, is die dan ook al bruin? (Iemand een antwoord hierop? Anyone?)

Een merel? Dat is een zwarte duif met een oranje snavel ...

Kijk, een wei vol paarden. En er staan ook veel paardenbloemen.
(Stilte, waarin hard wordt nagedacht door Zoonlief)
En hoe doen die paarden dat, papa? Paardenbloemen maken?

Zullen we ons huisje versieren met slingers en ballonnen? Misschien dat de mensen het dan grager willen kopen en dan kunnen wij verhuizen naar een huisje met een tuin. (Dochterlief barst van het commercieel talent)

Als papa stout is, dan moet hij naar het gevang. En als hij dan niet naar het gevang wil, tsja, dan heeft 'ie dikke pech!

Ga jij in je onderhemdje werken, mama?

Na een streng mamaverhaal over de onbeleefdheid van het zeggen van 'kak', vertelt Zoonlief enkele dagen later heel uitbundig over de begroeiing in de woestijn "Het staat daar vol met ... euh ... kakaplanten" (Brave jongen!)

Papa heeft vandaag een hele dag, wij hebben een halve dag en jij hebt geen dag vandaag, he, mama (een dagje verlof op woensdag stelt echt niks voor, hihi)

Als ik later groot ben, dan eet ik alleen spaghetti. Zonder saus. Of met saus, maar dan zonder die vieze groentjes. En dan koop ik alleen bananen. En choco. En een rode Porsche voor mijn grote zus. En een zwarte Jaguar voor mij. (Strak plan!)

Hoe krijg je een dinosaurus uit je toilet?

"Mams, ik durf niet naar het toilet."

"Waarom niet, jongen?"

"Omdat er een dino opzit!"

"Oei!
(Inwendige schaterlach, maar mijn gezicht doet nog een geslaagde poging om in de plooi te blijven)
Da's inderdaad heel spannend ..."

"Jaha, want het is een triceratops (hoe een vierjarige zulke woorden zonder probleem kan onthouden en uitspreken, het blijft me een raadsel!) en hij wil niet weg, dus ik kan écht niet naar het toilet. Hij is zo groot als van de kelder tot bij de bovenste bovenburen."

"Aha, maar da's vier verdiepingen, da's toch veel te groot om in ons klein toiletje te passen? Ben je zeker dat 'ie op het toilet zit? Zullen we samen eens gaan kijken?"

"Nee hoor, mams, je hebt gelijk, ons toilet is te klein voor een triceratops. Ik ga wel alleen ... "

Dino gemaakt door Zoonlief, samen met zijn heerlijk fantasievolle kleuterjuf.

Het verhaal van Aapje Momo

Er was eens, nog niet zo gek lang geleden - ach, laten we zeggen, een jaar of tien geleden - een Fee, die toen nog geen Tante was. Er was al wel sprake van een prins op het witte paard. Alleen kwam de prins niet op een paard maar op een koersfiets en zat Tante Fee zelf op een paard. Op een gegeven moment gingen de prins en de Fee samenwonen. Ze ontdekten dat ze, naast andere gemeenschappelijke interesses, allebei ook héél erg konden genieten van slapen. Samen. Of apart. Elk aan een kant van het bed. Of lepeltjelepeltje. Eigenlijk maakte het niet zo veel uit hoe het gebeurde, àls het maar gebeurde. En hoe langer, hoe liever. Vooral in de weekends konden ze zooooooooo genieten van een halve (of zelfs hele) voormiddag lekker uitslapen, of gewoon lekker in bed blijven liggen zonder het gevoel te hebben écht iets te moeten gaan doen.

Op een mooie dag trouwden ze en werd de prins Fee's Echtgenoot. En ze sliepen nog lang en gelukkig ...

... NOT! (met het geluid van een crashende lp op de achtergrond)

Op een andere mooie dag werd namelijk Dochterlief geboren. Aanvankelijk leek zij de slaapgenen van haar ouders geërfd te hebben. Als baby sliep ze vrij snel door, als peuter bleef ze nood hebben aan heerlijk lange middagdutjes. 

Maar toen kwam Zoonlief erbij. Hij begreep pas na anderhalf (jawel, an-der-hàlf) jaar dat de nacht dient om te slapen en niet om te wenen. 

Zodra Zoonlief deftig sliep 's nachts, ging hij bij Dochterlief op de kamer slapen. Uiteraard zorgde dat voor dolle pret! Voor de kinders, welteverstaan. Want van uitslapen was geen sprake meer. Zelfs slapen tot een redelijk ochtenduur, behoorde voorgoed tot de verleden tijd. Dochterlief en Zoonlief bleken een geweldig talent te hebben om zo rond de klok van zes ('s ochtends! jawel!) te besluiten dat de nacht lang genoeg geduurd had en dat het hoog tijd was om met alle knuffels 'juffetje' te spelen.

Tante Fee en de Echtgenoot waren de wanhoop nabij. Nooit meer lekker lang uitslapen?! Veel te vroeg gewekt worden door kindergelach of koude kindervoetjes onder de dekens of kleine vingertjes die koste wat het kost de ogen van hun ouders open geprutst willen krijgen!? Hoe moesten ze dàt overleven?

Na raadpleging van verschillende andere Feetjes met ervaring, besloten ze een slaaptrainer aan te schaffen. Het www werd afgeschuimd, op zoek naar een schoon modelleke. Vol hoop werd Aapje Momo in huis gehaald.

"New & Improved" en "Helps to prevent those early mornings" lieten Tante Fee en de Echtgenoot al verlangend uitkijken naar de eerstvolgende nacht en vooral naar de daaropvolgende ochtend.

Maar dat was buiten Dochterlief en Zoonlief gerekend. De eerste ochtend na de komst van Momo werden ze evengoed wakker op hun vertrouwde vroege-vogel-uur. Na verschillende aanpassingen (het gewenste uur van opstaan al op 6u15 instellen in plaats van de gehoopte 7u, Momo verder van het bed wegzetten, de kinders later laten gaan slapen, enzovoort) was er nog steeds geen vooruitgang vast te stellen. Na enkele dagen kwamen Dochterlief en Zoonlief zelfs om 6 uur vrolijk de ouderlijke slaapkamer ingewandeld om feestelijk te verkondigen dat Momo terug naar de winkel gebracht mocht worden "omdat die aap veel te lang slaapt".

Zucht!

En wat gebeurde er toen? Tante Fee en de Echtgenoot veranderden, door slaapgebrek, in een chagrijnige toverheks en een grote brombeer...

Nee, hoor :-) Ze legden zich erbij neer en kropen voortaan 's avonds wat vroeger onder de wol, dronken 's morgens wat meer koffie, verheugden zich al op de puberjaren waarin de kinders waarschijnlijk evengoed tot 's middags in hun nest zouden liggen stinken, en lagen niet wakker van artikels op het www, die beweerden dat een Schaap als trainingswekker meer effect had dan de Aap. Die enkele letters verschil zouden hun kinders écht niks anders wijsmaken. Toch?

En zo leefden ze toch nog lang en (redelijk) gelukkig ;-)

Sinterklaas

Hij komt, hij komt, ...
Maar wanneer? En hoe? En waarom zo?
De sinterklaasperiode is hier altijd een beetje héél spannend...

Om u een voorbeeld te geven. Twee jaar geleden hadden we een gezellig tv-middagje met het gezin in gedachten, om de aankomst van de goedheiligman in Antwerpen te zien. Onze, toen 3-jarige, Dochterlief en, toen bijna 2-jarige, Zoonlief waren zo bang van de Sint en zijn Pieten, dat ze de hele uitzending achter de zetel verstopt zaten in plaats van mee te kijken. Zoonlief liet zich duidelijk wat meeslepen door zijn zus. Maar Dochterlief was écht ongerust.

En dat lijkt intussen een jaarlijks terugkerend fenomeen te worden. Dochterlief zit vol vragen over het hoe en waarom. Vooral het 'feit' dat er 's nachts iemand 'zomaar' binnen kan komen, leek haar zorgen te baren en stress te geven. Soms vraag ik me wel af of we niet beter de 'waarheid' zouden vertellen. Maar anderzijds blijft het wel een leuke traditie ook. Misschien is het allemaal wel een beetje stress waard, nietwaar?

Gelukkig ontdekte ik net op tijd de Zsazsa-aftelkalender. Dank u vriendelijk, mme Zsazsa, want dankzij u kon er weer wat rust in dat kleine hoofdje van onze Dochterlief ontstaan. Het duidelijke overzicht gaf haar ook enig besef van tijd. "Oh, er is nog tijd zàt om een tekening en een verlanglijstje te maken". En "Ik kan deze nacht nog rustig slapen, zonder te moeten liggen luisteren of er niemand binnen komt".

Intussen ontdekten we toevallig ook nog een andere, vermoedelijk nog belangrijkere, oorzaak van alle stress bij Dochterlief. De opluchting op dat gezichtje toen de Sint op tv verkondigde dat er dit jaar geen stoute kindjes zijn! Goud waard!

Op die manier geraakten we van een eerder psychedelische Sint-periode (zie tekening boven :-)) uiteindelijk toch in een iets rustigere, meer overzichtelijke aanloop naar 6 december...